Reisverslag Kruistocht

Op maandag 5 september 1994 kwam het actiebord "Váder mist kind" geestelijk tot ontwikkeling. Een goede vriend in de Heere Jezus Christus was met mijn 'Er is hoop'-vlag mét vlaggenstok wederom naar (voormalig) Joegoslavië vertrokken. Bord voor de kruistochtBij de 'Doe-Het-Zelf zaak' een nieuwe vlaggenstok gekocht en aldaar zag ik een vlaggenstok zonder oranje top staan. Dit was voor mij wel een mooie stok en/of staf. Compleet kostte de vlaggenstok fl. 8,50. Bij mijzelf dacht ik eerst aan fl. 5,00. Terugfietsend maakte ik met Vader de afspraak: "de helft, anders niet, dus fl. 4,25". Volgende dag onderhandelen met de chef van de 'DHZ zaak'. Moest fl. 5,00 kosten, wat ook mijn eerste gedachte was. Bij mijn omdraaien zei de chef: "O.k. fl. 4,25!" Dit alles was op 3 september '94, de zaterdag voorafgaand aan de gedachten tot bordvorming.

Op 6 september bord geschilderd. Op een witte achtergrond een vuurrood hart met daar in de tekst "vader mist kind". Ja, dat was goed. Stel nu eens dat ik van de kleine 'v' een hoofdletter maak want onze Vader mist toch ook Zijn kinderen? Ja, maar kinderen is zo'n lang woord, dus afkortingspunt! Eureka! Een zin begint toch altijd met een hoofdletter en eindigt met een punt! Ja, maar dit was geen zin ... of toch? Als dit een zin was klopte het, maar als het een afkortingspunt was, was het duidelijk evangelisch. Oplossing: accentteken op de 'a'. Zo was ook ik nog vader en dus alle combinaties mogelijk! Heerlijk, nietwaar? Het bord begon steeds mooier te worden en dankbaar bad ik tot onze hemelse Vader om Zijn zegen hierover.

Op de tweede dinsdag van september, 13 september 1994, ben ik voor het eerst met het bord naar buiten gegaan. Naar Den Haag voor een protestbijeenkomst van de Stichting Dwaze Vaders. Ik kreeg veel reacties op het bord: het sprak de mensen aan. De dwarslat bleek, achteraf gezien, het kruis-teken te vormen. Heerlijk is het dan te merken dat Jesaja 1:18 ter plekke uitkomt: "Kom, laat ons samen richten zegt de Heer". Ook in de groep Dwaze Vaders vond ik erkenning en misschien een beetje jaloezie. Zo'n goed bord. Ik en kunst? Nee, niet door mij, dat kan ik een ieder verzekeren. Enfin, zaterdags daar op volgend meteen maar door naar de Zwarte Markt oftewel de Beverwijkse Bazaar. Daar kwamen tenminste nogal wat mensen bij elkaar! Later hoorde ik iemand zeggen ongeveer 30 - 40.000 mensen per weekend! De eerste keer, was best wel eng, maar ... weinig negatieve reacties, tot zelfs begripvolle. Ja, natuurlijk ook kreten als "dan ga je toch zoeken!?" of "ik mis m'n ...." (geld, hond, vrouw enz.) Al met al best wel wennen en slikken.

Zondag 18 september '94 ook de kerken mochten weten dat Vader zijn kind mist. In alle betekenissen. Op 8 oktober '94 kreeg ik verschillende evangelische betekenissen door, die ik heb opgeschreven. 's Middags weer naar de Zwarte Markt, het begin was er!

De 20e september op NS station Haarlem. Wie zag ik daar. Nee, dat kan niet! Ja, toch rechter Blom! Ook ik dus het perron op, maar ze begon weg te lopen! Waarom? Ik er achteraan. Zij verschool zich in de stationsrestauratie! Tekenend! Op woensdag en vrijdag de Beverwijkse en Heemskerkse weekmarkt gedaan en op zaterdag weer naar de Zwarte Markt.

Nu met de eerste handtekeningenlijsten: 17 vellen van 6 stuks maakt 102 handtekeningen. Oef! Dat was nog eens wat, dacht ik toen .. Totdat ik op 2 oktober ineens 450 handtekeningen ophaalde! Op één middagje!!! Met 6 - 7 lijsten tegelijk tekenden de mensen, jong en oud. Een oude vrouw staat mij nog bij, ik schat haar ongeveer 70 jaar, zij knielde neer om een handtekening te zetten.. Ook de eerste 'dwaze vader' (uit Zaandam) greep mijn arm vast, enige houvast voelende.
"Dan ga je toch zoeken, joh". "Vader mist kind", "vader mist kind": "Ik mis mijn kind helemaal niet"! "Vader mist kind": "Is die meneer verliefd, mam?". "Ik mis mijn vader niet". "Vader mist kind": "Ga dan zoeken!" Commentaar ..Mensen begrepen het toen nog niet zo..
De media begon daar echter verandering in te brengen. Heel langzaam weliswaar, maar toch, steeds meer op t.v. en in de kranten/bladen. De lokale krant, het huis aan huis blad "De Kennemer", was de eerste die een foto met tekst plaatste over mijn actie, op 20 oktober '94. Dat er velen zouden volgen .wist ik veel.!

Bij de EO familiedag vond de leiding uiteindelijk toch dat ik mij maar niet moest ophouden in de Jaarbeurs te Utrecht: nadat de ordedienst zelfs de Nederlandse Politielegitimatie had getrokken (!) in een samenkomst van Jezus Christus(!) ging ik met bord naar het podium, achter de coulissen. Bij de pauze liep ik naar voren, totdat de 'ordedienst' mij met kracht en geweld tegenhield. Mag de waarheid niet meer verkondigd worden? Enfin, ik werd met geweld verwijderd van het Jaarbeurs complex. Buiten heb ik de dag afgewacht tot het einde, alwaar de duizenden mensen het bord alsnog zagen...

Aan het einde van de Parallelweg in Beverwijk stap je zo naast de A9 autosnelweg, uitkomende de Velsertunnel. Weet u hoeveel auto's daaruit komen tijdens de spits? Ik ook niet, maar vijf rijstroken dit is voor mij voldoende om daar te gaan staan. De vorige keer heb ik daar ook een uur gestaan, niets aan de hand. De grote "Billboards" staan er tenslotte ook. Ineens geen auto's meer. Een politieauto naderde mij van achteren en met geweld werd ik de auto ingesleurd!

Het bord was te groot, dat wierpen de agenten maar tussen de vangrails. Boete 
fl. 100,00. Geprotesteerd tegen politie geweld, schriftelijk. Boete medio '95 nog niet betaald, niets meer gehoord na gesprek op bureau.

HartenheerAls hartenheer een stukje in de IJmuider Courant op 5 november. In de tussentijd al ongeveer 3700 handtekeningen opgehaald en stijgend, want de Zwarte Markt begon mij al te missen, als ik er niet was. Met 200 handtekeningen per uur gaat het toch wel. Of niet soms. Het commentaar begon steeds minder te worden. "U stond ook in Amsterdam, nietwaar?" Ja, 18 november was mijn eerste keer in de Nederlandse hoofdstad. Steeds meer mensen kenden het bord. Bij de Erasmusprijsuitreiking in het Koninklijk Paleis op de Dam zagen de zogenaamde notabelen het bord, evenals de Koningin die via de achterzijde arriveerde. Men begon over mij te praten, volgens de Amsterdamse taxi chauffeur waar ik sliep. Klanten begonnen te praten over die man met het bord. Kalverstraat en Leidsestraat begon ik te kennen, duizenden mensen zagen het bord! Andere steden dan maar.

Groningen, onderweg overstappend in Amsterdam en dus even naar buiten met bord, zag ik op een tram een overgenomen muurschildering. Een witte muur met in het zwart: "Pappa, waarom deed je niks?" Pappa, waarom deed je niks? Pappa,... Wát een bevestiging! Voor een beetje mens met gevoel zijn woorden nu overbodig.

Enfin Groningen, Heerestraat en Grote Markt. Hé, dan moet hier ook het A-Kerkhof zijn. Ja hoor, dat klopt. Het monopolie-spel kwam weer in mij op. Kalverstraat en Leidsestraat had ik al gehad. Zou ik dan toch het monopolie hebben of krijgen? Stads T.V. maakte opnamen. Het busstation van Groningen is vermeldenswaardig: busladingen vol kwamen links en rechts, voor en achter langs het bord! Het bedankje voor de geestelijke uitleg bij mijn gastgezin kwam later.

Via zitting Arnhem naar Nijmegen, Kabelkrant en gewone krant. De media kwam steeds meer op mij af. In Amsterdam kwam een persfotograaf naar mij toe: "Hé, hé, daar ben je. Ik zoek je al een week of twee.." Een paar dagen later wordt ik in IJmuiden uitgescholden voor kinderverkrachter en vraagt een met mij op fietsende mevrouw hoe ik het uithoud met al zwartmakerij?
Ja, een innerlijk eenzaam jaar werd afgesloten: veel publiciteit, 8.112 handtekeningen en duizenden mensen, die nooit meer kunnen zeggen "Ich habe es nicht gewusst". Maar nog altijd: Váder mist kind. En niemand doet er wat aan "Het is ontmoedigend te bedenken hoeveel mensen geschokt zijn door eerlijkheid en hoe weinig door bedrog" (Het Beste dec. '94). Met deze tekst het oude jaar uit en het nieuwe in. Den Haag, de residentie, hoofdstad van Zuid-Holland en ... de gele straten op het monopoliespel! Een vrouw sprak mij aan en vertelde dat vader geen contact meer wenste met het kind. Of ik daar iets op wist.. Al meer had ik hierover gehoord, maar ik kon het mijzelf niet indenken! Antwoord hierop? Nee, volmondig nee! Tom kwam de volgende dag bij mij staan na het krantenartikeltje gelezen te hebben. Hij noemde zich vóór al de problemen nog Hans..
Op het NS station begon een NS agente mij aan te spreken waarop het publiek mij ondersteunde en haar van repliek diende. Uitrustend kwam er een man naast mij zitten, hij sprak mij aan, ook over onze Vader.

In Haarlem werd ik bijna gearresteerd. Tijdens mijn actie maanden agenten mij niet te spreken, dit terwijl mensen mij vroegen! Ik heb, met steeds luider wordende stem, deze twee leden van het criminele justitiële apparaat geantwoord dat artikel 1 en 7 van de grondwet mijns inziens nog geldig waren en dat de lagere wetgeving een hogere niet mocht tenietdoen. Doorlopend keerde ik mij voor de Grote Markt om. Van een omstander hoorde ik dat 'ze' mij stonden op te wachten met een busje op deze Grote Markt te Haarlem. De 14 jarige Marcella begreep waarom ik met het bord liep, vele oudere mensen niet.. Het dag- en weekblad publiceerde een artikel Een 42 jarige vrouw liep gearmd met haar vader, die ze na de dood van moeder was gaan opzoeken. Ze was 'blij' dat haar 'moeder' dood was. Snapte wel dat mensen haar vreemd aankijken m.b.t. haar innige band met haar vader, maar gaf hem toch een arm. LEEF! Heb ik hen toegeroepen, LEEF. Marieke en Brenda, allebei 11 jaar, konden heerlijk onbevangen praten en snapten het ook heel gauw. "Da's toch stom, als je je vader niet meer mag zien..."

In de tussentijd gaat het leugenapparaat van Justitie verder. Na de valse incestbeschuldiging werd het "zich niet kunnen inleven in gevoelens van anderen" en waarbij "alleen mijn visie de juiste zou zijn" (wat overigens door meer dan 10.000 handtekeningen ontkracht wordt) om vervolgens de zwaar geïndoctrineerde kinderen Wim (8) en Suzan (6) te laten verklaren dat zij niet meer naar pappa willen!!! Welk kind van 8 en/of 6 jaar dat zijn/haar vader als 3 jaar niet gezien heeft 'wil' niet naar pappa??? De opgemaakte contra-analyse is telkens 'zoek' en zit nooit in het dossier! Tweede Kamervragen - kamerbreed - publiciteit - duizenden getuigen - en nog steeds klinkt het: Befehl is befehl!

Zwolle: winkelende Sanna (10jaar) bleef mij aankijken aan moeders hand. Kwam een paar keer uit de winkels mij tegen. Vreemd kijken. Het bleek dat ook zij al jaren haar vader niet had gezien ..
Pauline van D, een volwassen vrouw werd door het bord getroffen en sprak mij aan. Later zou ze naar mijn huisadres komen alwaar zij rust vond. Tja. Mattheüs 11:28 staat niet voor niets in de bijbel. In Zwolle nog langs de colleges en scholen gelopen. In alle steden op zaterdag: druk, druk en nog eens druk!

In Arnhem kwam een man naar mij toe die mij vertelde dat het voor hem te laat was, waarop in antwoordde, dat zelfs indoctrinatie teniet gedaan kon worden. Hij vertelde dat zijn kinderen waren omgekomen bij een auto-ongeluk!
In het centrum stond de 'All You Need Is Love' caravan. Buiten een oproepbord "Heeft u een hartenkreet, kom dan binnen". Uitleg verder overbodig? Zondags benadrukte de voorganger van de Pinkstergemeente het laatste vers uit het Oude Testament, omdat ik hem 's avonds voorafgaand had opgebeld dat ik langs zou komen.
De kranten besteedden veel aandacht, de Arnhemse Courant kwam in alle 8 edities met grote kleurenfoto op de voorpagina van de zaterdagkrant! De Gelderlander had ook 215.000 exemplaren. Op de Arnhemse brug trachtten twee agenten mij mijzelf te laten legitimeren daar ik in overtreding zou zijn. Welke overtreding konden ze echter niet zeggen daar ik gewoon op een toegankelijk deel voor voetgangers stond.

Op 3 april vertrok ik richting 's-Hertogenbosch. Via Amsterdam en Utrecht. In Utrecht stapte ik uit om de stad in te gaan. Een man sprak mij aan en gaf mij geld, ca. fl. 7,50. Alleen dit laatste werd echter door de stationschef gezien: "Meneer, u mag geen geld aannemen en demonstreren" o.i.d. Enfin, niet eens iets gezegd. Verder lopend sprak een jonge vrouw mij aan. Intussen kwamen twee NS agenten op mij af, terwijl ik stond te praten. Op onbeschofte wijze drongen zij zich op in het gesprek , waarop ik dus met steeds luidere stem verklaarde dat ik op verzoek van deze vrouw antwoordde en dat ik richting uitgang liep. De vrouw bevestigde dit. "U nam ook geld aan?" vroeg een agent mij. Tja, op een ijzige manier vertelde ik hem dat ik vanuit de trein toch via het perron en stationshal naar de uitgang moest. Als mensen mij daarin aanspreken en/of iets geven dan ben ik nog mens genoeg om ze te woord te staan. Zoals 'gewoonlijk' dropen ze na hun machtsvertoon af daar ik niets verkeerd had gedaan. Tegenstand? Ja, maar dan wel van het criminele justitiële apparaat en de Nederlandse clerus, bewijsbaar en aantoonbaar. In 's-Hertogenbosch heb ik de blanco handtekeningenlijsten uitgedeeld, zodat de mensen zelf iets actiefs kunnen doen om te helpen. Via een kennis van een 'dwaze vader' kon ik goedkoop aan schoenen komen, die ik nodig had. Een jongere vrouw van ongeveer 25 jaar kwam langs en zei dat ze een brok in haar keel en een traan in haar oog kreeg toen ze mij zag... Ze hoefde verder niets, ze wilde dit alleen even zeggen!

Maastricht is tot nu toe mijn laatste stad geweest. Via de bezettingsactie van de St. Dwaze Vaders in Den Haag ben ik doorgereisd. Bij het overstappen in Eindhoven op perron rondgelopen. Op 27 april kwam een vrouw bij de Maastrichtse brug naar mij toe, een voorhoofdskus kreeg ik van haar en "vooral doorgaan met je goede werk!" 'Dwaze vaders' tegengekomen en handtekeningenlijsten uitgedeeld; o.a. bij de 'frituur' op de markt die ze aan de muur zou ophangen zodat klanten konden tekenen. Een toch wel hysterische vrouw sprak mij aan op de brug: "Mijn ex wil zijn kind niet meer zien nadat hij een nieuwe vriendin had, waarom doen jullie daar niets aan? Jullie moeten daar iets aan doen, dat moet!"

Op het Vrijthof kwam een persfotograaf naar mij toe. Hij zou wel even een verslaggever sturen en dat gebeurde ook. Op de vervroegde Koninginnedag naar Eijsden geweest, de meest Zuidelijke gemeente van Nederland. De Koningin kwam daar ook en heeft dus het bord gezien! Voor de tweede keer dus. Op twee meter afstand, terwijl je moet kijken naar de mensen, kun je niet zeggen dat je het niet gezien hebt! Mannon was 15 jaar en miste de vaderliefde, dat zei haar vriendin tegen mij in Maastricht. Zij merkte dat. Of ik wat kon doen...

Op 30 april reisde ik terug. In Amsterdam was het erg druk, mede door de Koninginnedag, ondanks dat deze officieel de dag ervoor was. Door de stad gelopen. Op het Rembrandsplein was het vol met mensen. Na de terrasjes te hebben verwittigd van 'mijn probleem' liep ik langs de straatkunstenaar en vroeg hem of ik een paar woorden mocht zeggen. Dwars door de menigte heenlopend riep ik: "Nederland(!) schendt mensenrechten... en niemand doet er wat aan.Duizenden vaders, tienduizenden kinderen mogen elkaar niet zien... en niemand DOET er wat aan! Maar U ..." zei ik, in een steeds stiller wordende omgeving met statige stem "maar U kùnt nooit meer zeggen 'Ich habe es nicht gewusst....' en ik liep zwijgend de serene stilte uit in de richting van de Reguliersbreestraat. Na een vier- of vijftal stappen barstte er een applaus los. Ongeveer 1000 mensen (ruwe schatting) applaudisseerden, het was tot halverwege de Reguliersbreestraat dat mensen naar het Rembrandtsplein keken omdat ze het applaus hoorden! Ja, dan wordt je wel even stil. Dank U Vader! Nederland staat achter mij en het bord, althans 90%. De overigen hebben geen mening, zijn dader of werken bij justitie. Democratie? Bevrijdingsfeesten? Vijftig jaar vrijheid? En de tirannie dan die mij mijn hart doorwondt?

(d.d. 9 mei 1995)

Zoals u denkelijk allen weet, loop ik met een groot wit bord met daarin een vuurrood hart met de tekst "Váder mist kind" geheel Nederland door. Op 9 mei 1995 heb ik mijn eerste verslag gemaakt, nu het vervolg hierop.

Dit jaargedeelte was ik voornemens om evenementen af te gaan, te openen en af te sluiten met de christelijke Zo was ik op de Velser Landdag (2e Pinksterdag) alwaar de clerus mij natuurlijk weer het liefst zagen vertrekken, doch Gods wil wordt gedaan! De 10e juli was mijn zoontje Wim 9 jaar geworden, tot zelfs een kaartje mocht ik hem niet sturen (Pred.3:16) Wel ben ik die dag naar de EO Jongerendag geweest en ontzettend veel uitleg gegeven. Het thema van die dag was "Waar ben je?" Waarlijk een goede vraag! Het wordt steeds drukker, ik hoop op een passende hulp.

Op 24 juni was "de Mars voor Jezus" te Utrecht georganiseerd, waar ik vooraan meeliep, zoals te zien valt op de foto in het Algemeen Dagblad van de 26e juni '95. Hier waren ongeveer 17.000 mensen aanwezig. Hopelijk door de Heer aangeraakt tot gebedsondersteuning in deze zware taak.

De 18e juni was ik op Scheveningen, zoals de vissers plachten te zeggen. Na diverse malen uitleg en bemoedigingen liep ik langs een terrasje met live-muziek. Ook ik mocht de microfoon vasthouden. Tussen al het amusement door, dit serieuze onderwerp uitgelegd. De mensen werden weer helemaal stil, net zoals in Amsterdam (Rembrandtsplein). Toen ik mij omdraaide en weg liep begon de entertainer een lied in te zetten, oprecht gemeend(!): "Een glimlach van een kind doet je beseffen dat je .. Dat je .. Je.?" (Willy Alberti). Ja, eh,.. toen kreeg men werkelijk door wat er bedoelt werd met het bord! Vele vaders en moeders mogen door dit corrupte systeem deze glimlach niet zien en beseffen daardoor dat ze niet leven..! Mijn duim had ik al opgestoken bij de eerst tonen, daar ik de oprechtheid onderkende. Om de penibele situatie te redden ben ik teruggelopen, heb de microfoon terug gevraagd en heb daarna een ander lied ingezet. Wat met vol open gedraaide geluidsversterking met galm over de Scheveningse boulevard heen ging: "we shall overcome .." (ds. Martin Luther King), want waarlijk we shall overcome some day!!!

Enfin, 24 juni dus mars voor Jezus, de volgende dag - 25 juni dus - Parkpop Den Haag. Ongeveer 400.000, hoofdzakelijk jonge, mensen! Letterlijk duizenden passeerden mij van achteren, vragend : "Waar doet niemand iets aan?". Zich, in het voorbijgaan omdraaiend ,waren ze 'vlak-af' stil. Een keer "Ik mis mijn geld" en twee keer onbegrijpend lachen. In mijn agenda heb ik opgeschreven "Ik denk te mogen zeggen: Nederland is plat (natuurlijke uitleg 1 Cor. 15:46). Radio West, met ongeveer 200.000 luisteraars (waaronder de buschauffeur) gaf een kort live-interview. Duizenden hebben mij voor de podia zien staan, terwijl ik het bord helemaal omhoog hield....

Op 1 juli 1995 , een shabbat, ben ik naar de Jaarbeurs in Utrecht geweest waar een internationale conferentie was van de Zevende Dags Adventisten. Vanuit Amerika kreeg ik later een brief. Na afloop Radboudtraverse waar het op deze zaterdag ook heel druk was, ongeveer 125 mensen per minuut passeerden mij. Twee meisjes keerden om, ze vonden het 'schokkend' wat er gebeurde. Op de Dam te Amsterdam stopte ineens een touringcar. Een man stapte uit, kwam naar mij toe en vroeg mij om gegevens. Kennelijk was hij zo geraakt, dat hij de bus liet stoppen. Een Hindoestaanse werd innerlijk kwaad om het probleem. Een Belg volgde mij vanaf het stationsplein helemaal tot op het perron, waar ik in de trein stapte.

Het weekend daarop volgend waren de Vlootdagen te Den Helder. De Helderse Courant was door mij ingeseind en vermelde een stukje op zaterdag 8 juli '95. Het verhaal van een Officier der Mariniers werd breeduit behandeld, inclusief een reactie van de Stichting Dwaze Vaders. Na enige turbulentie op de Moormanbrug gestaan. Op de zondag bood een cafetariahouder mij een kopje koffie aan als excuses voor zijn (negatieve) gedrag van de vorig dag. Hij dacht toen dat ik actie voerde tegen de Marine. Een ongeveer 9 jarig meisje vertelde over haar moeder, die ze niet mocht zien!

Op 13 juli IJmuiden, waar ik letterlijk in elkaar geslagen werd door een marktkoopman van een groentekraam. Hij schoffeerde de actie op een zodanige wijze t.o.v. het publiek dat ook ik met 'predikantenstem' (volgens de IJmuider Courant van vrijdag 14 juli) antwoordde dat hij uitsluitend oog had voor geld en blijkbaar niet voor harte-zaken. Op de pont terug vertelde een Amerikaan mij dat hij naar Nederland was gekomen vanwege deze problematiek.

De 19e juli was mijn reisdag naar Nijmegen, waar de 'Vierdaagse' gelopen werd. Via Amsterdam en Utrecht en Arnhem 's avonds te Nijmegen. Het centrum zag 'zwart' van de mensen die naar de Waalkade stroomden. Op de Valkenhof gaf een sneldichtzanger uit America mij support d.m.v. een lied over vaders die hun kinderen misten en zij ze behoorden te zien.

Op 21 juli is mij gebleken hoe de Ambulante Jeugdhulpverlening van het Leger des Heils werkte. Steeds weer attendeer ik iedereen erop dat het niet om een kerk of organisatie gaat maar om een Vader die zijn kind mist! Zoals deze tak van de organisatie zich gedroeg had niets, maar dan ook werkelijk niets met God te maken!
's Avonds ben ik met een 'dwaze vader' meegereden naar Roermond waar de pers (Limburgs Dagblad & De Limburger) artikeltjes plaatsten over mijn actie aldaar. De ouders van deze 'dwaze vader' spendeerden het meeste spaargeld aan de juridische procedures m.b.t. hun kleinkind.

Maandag 24 juli kon ik meerijden naar Maastricht, op herhaling! Milangela bezocht mij twee dagen later thuis, vanuit Nijmegen. Zij had al tijden haar vader niet gezien en moest toch even een traan laten toen zij het bord zag!
Op 28 juli ben ik op de Dorpsstraat (Castricum) gaan staan.

Sail '95 !!! Verwacht bezoekersaantal: 3,5 miljoen! Ik hoef u toch niet te vertellen dat ik erheen ben geweest! Ongeveer 500 foldertjes uitgedeeld, veel gesprekken, ontzettend vermoeiend, maar ongeveer twee miljoen mensen hebben het bord gezien, opdat ook zij nooit meer kunnen zeggen: "Ik heb het niet geweten!". Hopelijk 'sailed' dit probleem de wereld over: Nederland schendt mensenrechten en niemand doet er wat aan!....

Van Sail-Amsterdam naar Mariënheem is qua omvangrijkheid toch wel een overstapje. Toch zijn ook de kleinere (landelijke) plaatsen voor velen een aanstoot, omdat daar ook kinderen wonen die hun vaders niet mogen zien. Bij de school van Mariënheem gestaan op speciaal verzoek van een zogenaamde 'dwaze vader'. Stilstaan kan een zeer groot effect hebben, zoals op 25 augustus bleek. "Politie, politie" riepen de kinderen. Ja, de politie reed voorbij en . kwam inderdaad naar mij toe. Iets verkeerds konden zij echter niet ontdekken. Op de vraag of mijn actie zin zou hebben stopte een passant en riep mij toe, terwijl hij zijn duim omhoog stak: "Goede actie, ga door!" Ik vroeg hem of hij dit aan de agenten wilde uitleggen, waaruit bleek dat ook deze fietser een 'dwaas' was. De agenten vertrokken, een hoop tumult nalatend. Tegen de kinderen kon ik zeggen, dat ik dus waarlijk niets verkeerd deed... ik mocht en ben blijven staan.

De politie uit het naburige Raalte kende mij al van de vorige dag. Op het bureau mocht ik toen even uitleg geven waarom ik voor de optocht van de "Stöppelhaene" uitliep. In ieder geval hebben ook duizenden aldaar het bord gezien. Een kleine vermelding in het Overijsselse Dagblad regio Sallant getuigde mede hiervan. Ook de Deventer Post nam een stukje op in haar uitgave van 30 augustus. Op de terugweg ben ik op de Brink te Laren gaan staan om ook het dorp te vertellen dat een v der zijn kind mist. De Brink ligt daar centraal. Via de Larenseweg ben ik Hilversum, mijn geboorteplaats, ingelopen. Een verslaggever met videocamera filmde deze tocht, frappant. Via de Groest naar de Kerkstraat in Hilversum, waar het op deze zaterdag ook redelijk druk was. Ingrid was net gescheiden, zij had in ieder geval iets om over na te denken, vertelde ze mij. Om op tijd in Utrecht te zijn (Zoeklicht-toogdag) moest ik niet al te laat uit Hilversum vertrekken. Aan het einde van deze toogdag hebben velen het bord gezien.

Van 7 tot en met 12 september 1995 was ik in Rotterdam. Ja, waar te beginnen? In Rotterdam kwam in ieder geval de vervulling van het monopoly-'spel', hetgeen ik nu volledig heb. Alle straten van dit spel zijn door mij geheel doorlopen! Per trein ben ik op vele stations geweest, van Noord naar Zuid, van Oost naar West. Letterlijk kan en mag ik zeggen, dat geheel Nederland door mij doorlopen is met het bord "Váder mist kind". Rotterdam was voor mij tekenend: Het hart was weg (gebombardeerd) zoals het standbeeld van Zadkine liet zien op de Blaak. De stads-TeeVee maakte opnamen die elke twee uur werden uitgezonden, de Lijnbaan werd meerdere malen doorlopen.

Op zaterdag 9 september wijdde de christelijke krant 'het Nederlands Dagblad' een paginagroot artikel aan dit probleem waarin ook de dubbele boodschap van mij beschreven werd. Onverwachts, voor mij, was het evenement van de 12 september 1995 Deze dag was voor mij de afsluiting van het eerste jaar van de actie met het bord, waarover u gelezen heeft. Wat een mens niet allemaal kan meemaken! Natuurlijk zijn er mensen die blijven zeggen dat ik niets doe. Tja, ... Deze dag was ook de tweede dinsdag van september en dus: actie dag van de Stichting Dwaze Vaders in Den Haag. In de hal van de Tweede Kamer der Staten Generaal (ingang: Plein) mocht ik de verzamelde handtekeningen aan de leden van de Vaste Kamercommissie voor Justitie aanbieden als petitie. De bijgaande petitiebrief van de Stichting voorgelezen m.b.t. expliciete vermelding van mijn eigen brief. Uit vorige petities is gebleken dat politici geen Nederlands of Chinees verstonden, daarom nu ook enkele woorden in de Duitse taal gesproken. Wij zijn toch van "Duitschen bloed"? Ter afsluiting van een jaar kruistocht door geheel Nederland kan geheel Nederland, dit wil zeggen dus ook de Koningin en volledige regering, niet meer zeggen "Ich habe es nicht gewusst". Wanneer je iets weet, waar je dan toch niets aan doet, in hoeverre ben je zelf dat schuldig aan het instandhouden hiervan? Deze vraag wil ik bij u lezer(es) accentueren en neerleggen! Wanneer je willens en wetens iets niet doet, in hoeverre ben je moreel verantwoordelijk voor het instandhouden van dit on-recht?

De ontwikkeling van het bord "Váder mist kind" begon geestelijk. Velen herkennen zich in de omgangs-on-rechtsituatie. Er zijn duizenden vaders die kun kinderen missen. Ook voor al deze vaders heb ik gelopen... . LATEN we echter niet vergeten dat ik ook liep voor onze onzichtbare Vader, die net zo onzichtbaar is als het omgangs-on-recht! Hij mist ook zoveel van Zijn kinderen, Hij spant de kroon! Mijn kinderen worden tegen mij opgezet / opgestookt, zoals ook ik een tijd lang werd opgestookt tegen mijn Vader in de hemel. Hij zocht mij helemaal, niet met een gestudeerde wijsheid, maar met Vader-liefde! Hij is mij komen opzoeken door Zijn afgezant Jezus Christus, die ons vergeeft dat wij tegen Hem gestaan hebben, door de verblinding die de tegenstander ons heeft opgelegd. Wel vraagt onze Vader een oprechte hartsrelatie, zoals ook wij als vader een oprechte hartsrelatie met onze kinderen willen hebben.
Ter ere van mijn Vader, maar ook namens mijn Vader, mag ik iedereen een uitnodiging doen. 'Iedereen' betekent dus ook U! Jezus Christus zegt in Zijn woord: "Zie ik sta aan de deur en klop, indien iemand Mijn stem hoort en de deur open doet zal Ik binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij".

U naar de Vader kan brengen en besef at deze uitnodiging u geldt. Vele kinderen zullen hun Vader moeten leren kennen omdat zij hun vader niet mochten zien. Bent u ook zo'n kind? Hopelijk stemt dit U tot nadenken want:

pedofiel