Kindermoorden 

In 1996/’97 is er een ware mediahype geweest, o.a. aangaande de kindermoorden in Nederland. Ook de psychiatrie ging zich ermee bemoeien door allerlei commentaren in de media. Een paar voorbeelden met data wordt alhier vermeldt, opdat uzélf desbetreffende berichtgeving in het krantenarchief kunt opzoeken. Kijkt u óp of 1 á 2 dagen ná opgegeven datum.

10-01-’96   Krimpen a/d IJssel    11-09-’96   Emmen                25-01-’97   Chaam/Ulvenh

05-02-’96   Koedijk                    24-09-’96   Eindhoven            06-02-’97   Montfoort

19-03-’96   Assen                       26-09-’96   Den Haag            11-02-’97   Hoofddorp*

15-04-’96   Zwijndrecht              24-12-’96   Frankfurt (Dtsl)*   07-03-’97   Zwolle

16-05-’96   Diemen                     15-01-’97   Hoofddorp           30-04-’97   Tilburg

08-08-’96   Enschede                  17-01-’97   Echt                     21-05-’97   Enschede

 

* 24-12-’96 Frankfurt – Duitsland was bijzonder daar een moeder zich in de volle kerstnachtdienst met 2 handgranaten opblies; *ná 11-02-’97 Hoofddorp werd mediacensuur ingesteld.

 

Op 13 februari 1997 vermeldde het Algemeen Dagblad dat Minister Winnie Sorgdrager in samenhang met haar Procureur-generaal had besloten een (dringend) advies te richten aan de pers om geen kindermoorden meer te verslaan daar het Nederlandse volk onrustig werd. Hierna bleef het een tijdje stil om ongeveer ’n half jaar later weer terug te komen in een andere vorm; het toverwoord was nu: “familie-drama’s” waarbij niet altijd de reden meer genoemd werd... Zo werd bijv. (in de week van 16 – 23 april ’05) wél bekendgemaakt dat twee familiedrama’s te Hilversum (waarbij een agent zijn vrouw en twee kinderen doodde voordat hij zelfmoord pleegde) én Zoetermeer (na ‘vermist’ bleek dat vader zélf zijn vrouw en twee dochters vermoord had..) plaatsgevonden hadden maar de réden waarom niet...

 

De Telegraaf van 15 februari 1997 kopte al “Wraak via je kinderen, dat doe je niet” en twee bladzijdes verder ging de rubriek ‘Op het scherp van de snede’ van Prof.dr.. B. Smalhout over

EEN DOODSE STILTE

“De recente golf van kindermoorden die het gevolg waren van ernstige gezinsproblemen, heeft de gehele Nederlandse bevolking diep geschokt. Na de nieuwsberichten over de drama’s volgden de commentaren in alle media. De kernvraag daarbij was hoe ouders er toe kwamen de hand te slaan aan hun eigen kinderen.

Er zijn vele verklaringen in de media te vinden. Zo zijn er mensen die hun kinderen zien als een verlengstuk van zichzelf. Als die ouders ernstig depressief worden begaan ze soms zelfmoord, waarbij ook hun kinderen in de dood worden meegesleurd. Ook de huidige wettelijke regeling bij echtscheiding kan mensen tot extreme wanhoop drijven. Klinisch pedagoog dr. Hans van Schooten heeft daar al enige jaren geleden voor gewaarschuwd.

Het is thans wettelijk zeer gemakkelijk bij een echtscheiding een van de beide ex-partners het ouderlijk gezag geheel te ontnemen. De ‘winnende’ partner kan dan de andere chanteren over het hoofd van de kinderen heen. De ‘verliezer’, meestal de vader, heeft dan het gevoel dat zijn leven is vernietigd en wreekt zich via kindermoord op zijn ex. Typisch is dan ook in die gevallen dat de gruweldaad vaak wordt begaan op een dag die een bijzondere betekenis heeft. Bijvoorbeeld de verjaardag van de vroegere levenspartner.

Weer anderen wijzen op maatschappelijke veranderingen en de teloorgang van normen, waarden en sociale controle. Waarschijnlijk belichten al deze verklaringen een deel van de vele facetten van een groot probleem. Hoe dan ook, de publicaties in dag- en weekbladen hebben ertoe bijgedragen dat het onderwerp ‘kindermoord’ een belangrijk discussiepunt in onze samenleving is geworden. Hieraan dreigt evenwel een einde te komen.

STIMULEREND   De kinderpsycholoog prof.dr. W. Wolthuis van het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht vermoedt dat de berichtgeving in de media een stimulerende invloed zou kunnen uitoefenen op potentiële daders. Daarom pleit Willem Wolters voor mediastilte

Iets dergelijks is dezer dagen besloten door onze minister van Justitie, Winnie Sorgdrager, tezamen met haar procureurs-generaal. Zij deed dit op verzoek van het Landelijk Bureau Slachtofferhulp dat de mening van prof. Wolters kennelijk deelt. Inmiddels heeft al een aantal media geprotesteerd tegen deze vorm van censuur omdat door het doodzwijgen van sociale drama’s een verantwoorde berichtgeving onmogelijk wordt.

Met de argumenten van prof. Wolthuis zou men bijvoorbeeld ook de berichtgeving over brandstichting, aanranding, bankovervallen, lustmoorden, oplichting en diefstal kunnen verbieden. Daar hebben die media groot gelijk in. Een van de belangrijkste verworvenheden van de moderne democratie is immers het recht op een onbelemmerde en correcte publieke berichtgeving. Het is dan ook typisch voor dictaturen dat deze altijd de media muilkorven”.

 

Een eigen persoonlijke stelling:

Als zijnde ervaringsdeskundige durf ik het als voorzitter van de Stichting Wijze Vader aan om de stelling te poneren dat er ook vaders zijn die hun kinderen, om hún de pijn van het komende vadergemis te besparen, vermoorden. Het gaat dan helemaal niet om wraak maar om een (totaal verkeerde) liefdesuiting vanuit het váderhart.