Het Parool, maandag 20 december 1999

Wijze Vaders nog lang niet uitgestreden

Van een onzer verslaggeefsters
AMSTERDAM - Boven elf mannen, die zaterdagmiddag staan te blauwbekken op de Dam, torent een groot rood hart uit met de tekst 'Vader mist kind'. De stichting Wijze Vaders wil met een stil protest vlak voor kerst voortaan elk jaaraandacht vragen vooreen groot probleem.

Duizenden vaders krijgen hun kinderen na een echtscheiding niet meer te zien. Ondanks dat ze een omgangsregeling hebben getroffen met hun ex en alimentatie betalen. Veel vaders die daar tegenin gaan, zeggen stuk te lopen op de onwil van justitie om naleving van de omgangsregeling af te dwingen.

Een van hen is Albert Streep die met zijn bord met het hart door heel Nederland trekt. Na zijn scheiding werden zijn kinderen Wim (14 jaar) en Suzan (12 jaar) aan zijn ex toegewezen. Er werd een bezoekregeling getroffen die de vrouw niet naleefde. Uiteindelijk beschuldigde ze Streep zelfs van incest met zijn zoontje. De rechter heeft nooit uitspraak gedaan, want tot grote ergernis van Streep werd de zaak door een procedurefout geseponeerd. Inmiddels heeft hij zijn kinderen al vijfjaar niet gezien. Ook een Belgische vader is op de kleine demonstratie afgekomen. Hij houdt een boekje in zijn hand met foto's van een vrolijke peuter met grote blauwe ogen en krulletjes. De ingenieur en informaticadeskundige Erwin (33) werd drie maanden geleden tot zijn stomme verbazing opeens verlaten door zijn vrouw. Hij was pas vier jaar getrouwd. De rechter bepaalde dat hij peuter Maarten elke zondag van tien tot vijf bij zich zou mogen hebben. Tot groot ongenoegen van zijn ex. "Ge krijgt de kleine gewoon niet te zien", was haar reactie. En ze hield voet bij stuk. Erwin: "Ik heb aangifte gedaan, maar de politie onderneemt niets".

Zijn vader demonstreert ook mee. "Hij mag Maarten ook niet meer zien en vindt dat zijn rechten als grootouder worden geschonden. Ook hij is inmiddels een procedure begonnen." Erwin heeft geen idee waarom zijn ex plotseling vertrok. "Ik kan maar n ding bedenken. Ze moest en zou een kind van me hebben. En nu dat doel is bereikt, loopt ze weg. Ze heeft een goede baan en toch betaal ik zo'n 900 gulden alimentatie per maand. Ik krijg daar niets voor terug. Ze heeft alle touwtjes in handen. Hoezo gelijke rechten tussen man en vrouw?"

Tjerk Bakker richtte in 1989 de stichting Dwaze Vaders op waarvan hij zes jaar voorzitter was. Toen zijn tweede huwelijk op de klippen liep, mocht hij van de stichting Jeugd en Gezin in Den Haag zijn zoon niet meer zien. Volgens mijn ex was ik een gevaarlijke gek die met een mes op zak liep. Omdat ik zelf een keer ben neergestoken op straat, en daarbij zwaargewond raakte, droeg ik inderdaad twee jaar lang een mes bij me. Anders durfde ik niet meer naar buiten. Maar dat maakte van mij nog geen gek."

Vreemd genoeg mocht hij zijn zoon uit zijn eerste huwelijk wl zien. "Maar Raoul dus niet. Zelfs niet toen zijn moeder zich steeds vreemder ging gedragen en het jongetje achter elkaar in drie verschillende pleeggezinnen belandde." Pas nadat zijn ex zelfmoord had gepleegd, mocht hij hem weer in zijn armen sluiten n zelfs een dag mee naar huis nemen. "Ik heb hem toen niet meer laten gaan. Het derde pleeggezin begreep dat en uiteindelijk ging ook de stichting jeugd en Gezin overstag." Gelouterd door zijn ervaringen, beschouwt Bakker zichzelf in- middels als een wijze vader, evenals Albert Streep waarmee hij de gelijknamige stichting op- richtte. "Ook al is het met mij goed afgelopen, de strijd voor meer rechten voor vaders is nog lang niet gestreden. Wil er echt iets veranderen, dan mten we om aandacht blijven vragen"

omgangsonrecht