Provinciale Zeeuwse Courant, woensdag 13 maart 1996, door Willem van Dam

Alsof ze me hebben geamputeerd.

GOES -- "In het begin lachte iedereen me uit, verklaarden ze me allemaal voor gek. Maar is het gek om van je kinderen te houden?" AI een paar jaar sjouwt Albert Streep door Nederland. Om te vertellen dat hij zijn kinderen zo mist, dat de Staat der Nederlanden een 'beest' is, justitie 'corrupt' en de politiek 'hartstikke dood'.

Overal waar Dwaze Vader Albert Streep verschijnt, heft ie zijn protestbord waarop hij een bloedrood hart heeft geschilderd. Streep is al bijna overal geweest: van Groningen tot Maastricht, van Den Helder tot Nijmegen. "Ik heb alle straten van het monopolyspel gehad." Deze week demonstreert hij in Zeeland, in de binnensteden van Goes, Middelburg en Vlissingen. Volgende week is Assen aan de beurt. Want ook daar vindt Streep dient men te vernemen van het 'onrecht dat duizenden vaders, kinderen, opa's en oma's wordt aangedaan'.
De kruistocht van Albert Streep tegen het 'omgangsonrecht': "Nu ben ik het, morgen kan het u overkomen."
Dinsdag, marktdag. Te Goes blaast de wind guur tussen de verzameling kramen op de Grote Markt. Streep (39 jaar, forse vent, kortgeknipt blond haar, snorretje) heeft pal voor het stadhuis postgevat; de kraag van zijn bruin lederen jack opgeslagen, z'n bord krachtig in de lucht gestoken. De meeste voorbijgangers kijken hem bevreemd aan, een beetje spottend ook. Het deert Streep geenszins. "Dat soort reacties ben ik wel gewend."
De ex-marineman en voormalige beveiligingsbeambte ('Ik ben door het hele gedoe uitgerangeerd en in de WAO terechtgekomen') uit het Noord-Hollandse Heemskerk Is hard op weg de bekendste Dwaze Vader van het land te worden. Hij mocht z'n verhaal een keer voor de televisie doen. Zijn foto verscheen de voorbije jaren in zo'n dertig kranten. En waarom? Omdat hij zijn beide kinderen Wim, inmiddels 9 en Suzan, nu 7 jaar, al zo lang niet heeft gezien; niet mag zien.
Streep vertelt het aan iedereen die maar naar 'm luisteren wil: zijn huwelijk strandde na ruim zes jaar, "Mijn vrouw verliet me in januari 1990. Ik wil niet met modder gooien; waar twee kijven, hebben twee schuld. Maar je mag het nooit over de ruggen van je kinderen spelen."

Incest
En dat, zegt Streep, was nu precies waterwel gebeurde. Z'n ex zou de omgangsregeling voortdurend saboteren en gooide anderhalf jaar na de echtscheiding een incestbeschuldiging 'als wapen in de strijd'. "Dat is een van de zwaarste en smerigste beschuldigingen, dat kan ik verzekeren. Het is niet niks hoor, als je voor incestpleger wordt uitgemaakt en je wéét dat je niks hebt gedaan, Ook al ben je nog zó onschuldig, je blijft het op je schouders meedragen." De incestaanklacht werd, bezweert Streep, anderhalf jaar later geseponeerd. Maar het kwaad was inmiddels geschied: Wim en Suzan ("Ze zijn opgestookt om tegen me te getuigen") mocht hij niet meer zien. Ze zijn mijn eigen vlees en bloed. Ik voel me alsof ze me hebben geamputeerd." Z'n beroepsmogelijkheden zijn inmiddels uitgeput. "Ik ben drie keer voor bet gerechtshof verschenen. En, meneer, het is elke keer hetzelfde: de vrouw wordt altijd bij voorbaat voor de volle honderd procent in het gelijk gesteld en de man heeft z'n mond maar dicht te houden, Artikel I van de Grondwet? Ach, kom…"

Kinderbeschadiging
En daarom ("Wat kan ik anders nog?") doorkruist hij nu het land. Met zijn bord en wat foldertjes. Klaagt hij over een corrupte justitie, spreekt hij smalend van de 'Raad voor de Kinderbeschadiging', vertelt hij over politici die zich hartstikke doof houden.
"Ik heb al zóveel brieven naar politiek Den Haag gestuurd. Ze leggen ze allemaal naast zich neer. Ik kan daar met mijn verstand niet bij. Het is intrieste zaak wat er gebeurt. Straks zijn mijn kinderen jarig, maar ik mag er niet heen. En het is niet alleen m'n eigen pijn, met mij zijn er ettelijke vaders. Toch is er niemand die er wat aan doet. Het enige wat mij nog rest is met een bord voor m'n kop de straat op te gaan om Nederland te laten weten dat er veel vaders zijn die hun kinderen moeten missen. Zolang ik de kracht krijg ga ik daarmee door. Ik doe het niet alleen voor mezelf, maar ook voor al die duizenden andere vaders, kinderen. opa's en oma's."
In grote steden en kleine steden, in winkelstraten en op marktpleinen, Albert Streep verkondigt zijn boodschap overal. "In het begin lachte Iedereen me uit, verklaarden ze me allemaal voor gek. Maar Is het gek om van je kinderen te houden? Zo langzamerhand kom ik wat meer begrip tegen, zeggen mensen wel eens regen me: "Jij bent eigenlijk geen Dwaze Vader maar een Wijze Vader." Gisteren Goes, morgen of overmorgen Middelburg, eind deze week Vlisslngen. En daarna? Naar Drenthe waarschijnlijk. Ook Assen moet worden gewaarschuwd: "Nu ben ik het, morgen kan het u overkomen. Niemand mag later kunnen zeggen: "Ich habe es nicht gewusst."

dwaze vader